ΣΤΟΧΟΙ

Ασφάλεια - Εμπιστοσύνη - Φροντίδα
Η συναισθηματική ζωή του παιδιού ξεκινά από τη βρεφική του ηλικία, βιώνοντας την εκδήλωση της αγάπης της μητέρας του και την απόκτηση εμπιστοσύνης και ασφάλειας που πηγάζει επίσης από τη μητρική φροντίδα. Αυτό το συναίσθημα της ασφάλειας το έχει ανάγκη ο άνθρωπος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
 
Πρωταρχικός, λοιπόν, στόχος του σχολείου μας, που υποδέχεται στην «οικογένειά» του ένα καινούργιο μέλος, είναι να του παρέχει την οικογενειακή θαλπωρή που θα το κάνει να νιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
 
Σε αυτό το σκοπό θα βοηθήσει πολύ και ο ίδιος ο γονιός, ο οποίος οφείλει να είναι πλήρως συνειδητοποιημένος για την απόφαση και την επιλογή που έχει κάνει και να στηρίξει το παιδί, όχι «συμπάσχοντας» μαζί του, αλλά εμφυσώντας σε αυτό εμπιστοσύνη για το καινούργιο περιβάλλον. Από εκεί και πέρα, δίνεται στο κάθε παιδί ο χρόνος που του χρειάζεται ώστε να αφομοιώσει το καινούργιο περιβάλλον, να το κάνει δικό του και να το θεωρεί πλέον κομμάτι της δικής του ζωής, όπως είναι και η οικογένειά του.
 
Συναισθηματική  ανάπτυξη
Στην περίοδο της Προσχολικής ηλικίας, το παιδί κατακλύζεται από πλήθος συναισθημάτων, τα οποία δεν μπορεί, ούτε προσπαθεί να τα ελέγξει (εκρήξεις θυμού, αδικαιολόγητοι φόβοι, αρνητισμός κ.τ.λ.). Έτσι, πολλοί ψυχολόγοι αποκαλούν την νηπιακή ηλικία «πρώτη εφηβεία».
 
Στόχος του σχολείου είναι να βοηθήσει το παιδί να κατανοήσει τη φύση του συναισθήματος που βιώνει κάθε φορά, καθώς και την αιτία που το προκαλεί, έτσι ώστε το παιδί να μπορεί πλέον να αναγνωρίζει, να ελέγχει και να διαχειρίζεται το πλήθος των συναισθημάτων που βιώνει.
 
Αυτό θα βοηθήσει το παιδί να γνωρίσει καλύτερα και να καταλάβει πρωτίστως τον εαυτό του, αλλά και το περιβάλλον του.

Κοινωνικοποίηση
Η αγωγή του συναισθήματος συνδυάζεται με την κοινωνική αγωγή, επειδή τα συναισθήματα γεννιούνται σε σχέση με τη συνάντηση και επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο.
Οι προσωπικές σχέσεις των νηπίων μεταξύ τους, η στάση τους απέναντι στο κοινωνικό και υλικό περιβάλλον, η προσέγγιση των κανόνων που διέπουν την κοινωνική ζωή και η ανάπτυξη της αυτονομίας του παιδιού αποτελούν τα μέσα για την κοινωνικοποίησή του.

Στόχος του σχολείου είναι να βοηθήσει τα παιδί να καταπραΰνει τον εγωισμό του (που είναι έντονο συναίσθημα αυτοσυντήρησης στη προσχολική ηλικία) και να διατηρήσει παράλληλα την αυτονομία του, ώστε αναπτύσσοντας την προσωπικότητά του, να κατακτήσει τη θέση που του αρμόζει αρχικά στη μικροκοινωνία της τάξης και του Σχολείου και στη συνέχεια στην ευρύτερη κοινωνία.
 
Για την κοινωνικοποίηση του παιδιού σημαντικό ρόλο παίζει η «Γλώσσα», η δυνατότητά του δηλαδή να μιλάει και να συνεννοείται με την ομάδα των συνομηλίκων του, αλλά και με τους ενήλικες.

Νοητική ανάπτυξη - Λειτουργία της σκέψης
Όσον αφορά στη νοητική ανάπτυξη του παιδιού στην προσχολική ηλικία, βασικός στόχος του Σχολείου μας είναι η υποβοήθησή του, για να επεκτείνει και να εμπλουτίσει τους μηχανισμούς λειτουργίας της σκέψης του.
 
Στη φάση αυτή, η εγωκεντρική σκέψη υποχωρεί και δίνει τη θέση της στην «ορθολογική», η οποία υποστηρίζεται από τη γλώσσα.
 
Η Γλώσσα είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο, γιατί δεν μεταβιβάζει μόνο γνώσεις, αλλά εκφράζει και προκαλεί συναισθήματα, επικοινωνία, απόψεις και αξίες.
 
Η Γλώσσα, που και αυτή στην προσχολική ηλικία αναπτύσσεται ραγδαία, βοηθά το νήπιο να γνωρίσει τον εαυτό του, να αναπτύξει την ικανότητα επικοινωνίας με τους άλλους και να διαμορφώσει σχέση αμφίδρομη με το περιβάλλον που ζει.

Ακαδημαϊκή γνώση - Ιδιαίτερες κλίσεις και ενδιαφέροντα
Μετά τη προσχολική ηλικία, όπου παρατηρούνται θεαματικές αλλαγές, ακολουθεί μια κατάσταση ύφεσης. Το παιδί πηγαίνει στο Σχολείο, εισάγεται σε ολοένα και πιο απαιτητικό πρόγραμμα, αλλά δεν παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές, όπως στην προηγούμενη περίοδο. Οι γονείς επικεντρώνονται πια στην προσπάθεια για καλές επιδόσεις στο σχολείο και παραμελούν τους υπόλοιπους τομείς της αγωγής του, που είναι όμως εξίσου σημαντικοί.
 
Το ενδιαφέρον του Σχολείου μας δεν περιορίζεται μόνο στην απόκτηση ακαδημαϊκής γνώσης στην προσχολική ηλικία (που είναι σημαντική βέβαια για την ομαλή μετάβαση του παιδιού στα επόμενα στάδια της εκπαίδευσης, έτσι όπως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο), αλλά αγκαλιάζει όλες τις αναζητήσεις του παιδιού και το βοηθάει να ανακαλύπτει τις ιδιαίτερες κλίσεις και ενδιαφέροντά του, να τα καλλιεργεί και να τα εξελίσσει - αναπτύσσει.
Για το σκοπό αυτό, δίνονται στο παιδί όσο το δυνατόν περισσότερα ερεθίσματα, προσεγγίζοντας διάφορες θεματικές ενότητες, με διάθεση όμως αναγνωριστική και όχι διδακτική (στόχος είναι το παιδί απλά να έρθει σε επαφή, να αφομοιώσει την εμπειρία όπως εκείνο μπορεί και, στη συνέχεια, με τη βοήθεια του σχολείου και τη στήριξη των γονιών του, να εμβαθύνει όπου πραγματικά έχει κλίση, ενδιαφέρον ή χάρισμα).

Σκοπός δεν είναι πραγματικά όλα τα παιδιά να κάνουν ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά να προσδιορίσουν τον εαυτό τους μέσα από διαφορετικά πλαίσια, να εκτιμήσουν πραγματικά τις δυνάμεις τους και να αποφασίσουν όσο το δυνατόν πιο πρώιμα τι θα τα κάνει ευτυχισμένα και δημιουργικά στη ζωή τους.
 
Σίγουρα, τέτοιες αποφάσεις δεν θα μπορέσουν να τις πάρουν στην προσχολική ηλικία, όμως θα καταστεί δυνατόν να θεμελιωθούν οι βάσεις και ο προβληματισμός προς τη κατεύθυνση αυτή στο άμεσο μέλλον.